Kendi İyiliğimin Kaynağı Kendi İyiliğimdir

”Şöhreti seven, kendi iyiliğinin diğer insanların etkinliğinde bulunduğunu düşünür, hazzı seven onun deneyimlenmesinde bulunduğunu düşünür, olan biteni kavrayan ise onun sadece kendi eyleminde olduğunu görür.”

Zaman zaman hepimiz iyi olmanın tek yolunun başkaları tarafından önemsenmek olduğuna inanıyoruz. Ancak bu aforizması ile filozof Marcus Aurelius gerçeği yüzümüze çarpıyor. Burada Satırlarca size bunun ne kadar yanlış olduğunu anlatabilirim ancak bunu zaten biliyorsunuz. Dolayısıyla gereksiz bir anlatım olur. Ben size bunun doğal bir eylem olduğunu anlatmak istiyorum. Muhtemelen bunu da biliyorsunuz ancak çoğumuz bunun ne kadar doğal olduğunu unutuyoruz.

Olgunlaşmak tecrübe isteyen bir eylemdir. Kendi iyiliğinin yalnızca kendinde olduğunu fark etmek için olgunlaşmak şarttır. Yeni doğan bir çocuğu düşünün. Dünyaya geldiğinden itibaren yeterince olgunlaşana kadar bütün dünyası annesidir. Sonra tek dünyasının annesi olmadığını fark edecek kadar büyür ve böylece kendisine başka dünyalar aramaya çıkar. Bu aramalar sonucunda tüm dünyası arkadaşları olur. Sonra o çocuk biraz daha büyür ve birisine aşık olur. Tüm dünyası aşık olduğu insan olur. Sonra o çocuk daha da büyür ve gerçek dünyanın başkalarından değil kendinden ibaret olduğunu fark eder. Bu çoğu zaman çok fazla acıtır ve depresyona sokar. Çünkü büyürken tüm dünyan daima başkalarıydı ve nasıl olur da tüm dünyanın kendinden ibaret olduğunu kabul edebilirsin ki kolayca?

Korkunç bir gerçektir ancak gerçekten de sadece kendi iyiliğimiz kendimizde mevcuttur. Bu demek değildir ki başkalarını önemsememeliyiz. Asla! Tabiki başkalarını önemseyeceğiz. Burada anlatılmak istenen asla başkalarını önemsememek değil, aksine ölçülü önemsemek. Çünkü inanın bana kendinizi de düşünmek zorundasınız. Bir başkası gerçekten de bunu sizin için yapmayacak. Evet bu son cümleyi hepimizin bildiğine eminim. Bana ait değil, orjinali şöyle bir şeydi sanırım:

”Kendimi düşünmek zorundayım çünkü bunu benim için bir başkası yapmayacak.”